Ubóstwo jest najboleśniejszym i jednocześnie najpoważniejszym problemem społecznym współczesnej Polski. Z inicjatywy Klubu Poselskiego „Lewica” podczas ostatniego, przed wakacyjną przerwą, posiedzenia Sejmu odbyła się debata na temat biedy i ubóstwa w naszym kraju. Rząd Donalda Tuska - dbający o pozory, głównie związane ze swoim wizerunkiem - bojąc się otwartej dyskusji na temat dramatycznej sytuacji najuboższych, zaproponował Marszałkowi Komorowskiemu, by Sejm wysłuchał jedynie informacji na temat działań Rady Ministrów służących przeciwdziałaniu wzrostowi cen i działań służących poprawie sytuacji rodzin posiadających niskie dochody. Pomimo próby ucieczki od zasadniczego tematu rządowi PO i PSL nie udało się w dyskusji uciec od trudnych pytań, na które, niestety, odpowiedzi nie udzielił.

Według szacunków w warunkach skrajnej biedy żyje 2,5 milionów Polaków. Blisko 650 tys. emerytów i rencistów otrzymuje świadczenie w wysokości 550 – 560 zł, a 170 tys. rencistów ZUS wypłaca zaledwie 440 zł na miesiąc. Świadczenie przedemerytalne w wys. 750 zł pobiera około 250 tys. osób, a zasiłek dla bezrobotnych ponad 330 tys. osób. Dodatkowo z renty socjalnej żyje w Polsce 240 tys. rodaków. Do tego grona zaliczyć należy także osoby, które nie posiadają żadnych dochodów, a także ludzi, którzy, choć pracują, otrzymują mizerne wynagrodzenia oraz tysiące rodzin wielodzietnych i wiejskich. Mając na uwadze europejski wskaźnik obejmujący osoby osiągające dochody poniżej 40% średniego dochodu obywatela UE, to zjawisko biedy dotyka aż 30% Polaków. W związku z tym, że pojęcie biedy, a zwłaszcza poczucie ubóstwa, ma - w pewnym sensie - wymiar subiektywny, wyniki różnych badań pokazują, że poczucie niedostatku i biedy sygnalizuje ponad połowa polskich rodzin.

Tymczasem obok niskich dochodów, jakie uzyskuje co trzeci Polak, bieda i niedostatek ulegają zdecydowanej radykalizacji na skutek rosnących w ostatnim czasie cen i kosztów utrzymania. Ceny żywności, która jest głównym składnikiem wydatków osób biedniejszych, są o 26% wyższe niż przed rokiem. W efekcie galopującego wzrostu cen ropy i gazu o 19% wzrosły koszty utrzymania gospodarstw domowych. Płaca minimalna w Polsce to zaledwie ok. 210 euro, np. w Grecji to 600 euro, w Hiszpanii 560, a w Słowenii i Portugalii 400.

Od kilku lat Polska osiąga wzrost gospodarczy. Rośnie produkt krajowy brutto. Rośnie także przeciętne wynagrodzenie. Jednak dobre wskaźniki nie przekładają się na poprawę losu milionów rodaków żyjących na granicy minimum socjalnego. Ostatnie wybory Platforma Obywatelska wygrała pod hasłem „Aby żyło się lepiej - wszystkim”, a Premier obiecał cud. Po prawie roku rządów Donalda Tuska cudu nie widać – widać za to pogłębiającą się przepaść materialną między Polakami i innymi narodami zjednoczonej Europy. Jestem pewien, że są grupy społeczne, którym żyje się lepiej. Mamy przecież wzrost gospodarczy, w dobrej kondycji są dochody państwa. Widać także wokół nas sporo efektów inwestycji wspieranych środkami pomocowymi Unii Europejskiej. Niestety, pozytywne efekty wzrostu ominęły większość społeczeństwa. Co więcej, pogłębiła się przepaść między bogatymi i biednymi, a drożyzna powoduje, że rozszerzają się środowiska ludzi, którzy mają problemy z utrzymaniem siebie i swoich rodzin. Chociażby emeryci i renciści, których świadczenia dewaluują się wskutek złej waloryzacji cenowej. W zastraszającym tempie powstaje tzw. stary portfel emerytalny. Np. emerytura osoby z 40-letnim stażem pracy, zarabiającej 100% średniej krajowej, ustalona w 2005 roku, wynosi obecnie 1.575 zł brutto, a dla osoby z takimi samymi parametrami, ustalona w bieżącym roku, wynosi 1.730 zł.

Z odbytej w Sejmie debaty wynika, że rząd PO-PSL nie ma kompleksowego programu zwalczania ubóstwa i społecznego wykluczenia. Stąd też lewica proponuje koalicji PO i PSL na drugą połowę kadencji zmianę sloganu wyborczego na hasło „Aby żyło się lepiej biednym” i by potraktować to z całą powagą.

Jesteśmy otwarci na współpracę przy opracowywaniu programu, który powinien objąć: zasady regulacji rynku pracy, zasady kształtowania płac i emerytur, ochronę praw pracowniczych, system edukacyjny, system pomocy społecznej, system bezpłatnych leków czy programy mieszkaniowe. Już dziś jednak SLD proponuje podjąć działania doraźne – pilne, na które Polskę 2008 roku stać:

1. Przeprowadzić we wrześniu br. dodatkową waloryzację emerytur i rent z uwzględnieniem 75% wskaźnika realnego wzrostu płac w miejsce przyjętego w waloryzacji marcowej minimalnego progu, tj. 20%.

2. Wypłacić do końca roku osobom pobierającym emerytury, renty, świadczenia przedemerytalne, renty socjalne i inne, których dochód jest poniżej połowy przeciętnego wynagrodzenia, dodatek drożyźniany w wysokości 1000 zł.

3. Podwyższyć płacę minimalną do 50% przeciętnego wynagrodzenia.

4. Przyjąć ustawę złożoną do laski marszałkowskiej przez SLD, dotyczącą podwyższenia najniższej emerytury i renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, do 50% przeciętnej emerytury.

5. Przyjąć projekt ustawy SLD, obniżający o połowę prowizje pobierane przez OFE od wypłat ubezpieczonych do II filaru na przyszłe emerytury.

6. Uwzględnić przy działaniach osłonowych minimum socjalne i minimum egzystencji jako progi niezbędnej pomocy rządu wobec potrzebujących.

Czas, aby efektami wzrostu gospodarczego podzielić się z najuboższymi,. Czas, aby żyło się lepiej przede wszystkim ubogim, wszak to dziś najważniejsze zobowiązanie władzy. Na dodatek Unia Europejska rok 2010 ogłosiła europejskim rokiem walki z wykluczeniem społecznym i ubóstwem.