Sytuacja mediów publicznych sięgnęła dna. Przetargi wokół forsowanej na siłę przez premiera Donalda Tuska i cały obóz Platformy tzw. Obywatelskiej ustawy medialnej spowodowały kryzys, z jakim jeszcze nie mieliśmy do czynienia. Od razu i dobitnie trzeba to powiedzieć, że media,  które tak bezkrytycznie i en bloc poparły tę partię, wykreowały i zawdzięczają tę sytuację w niemałym stopniu samym sobie. Czy nie miała kiedyś racji Maria Dąbrowska, pisząc: „Polacy wspólny jedynie mają język ust, ale nie język duszy”?! Wszystko to smutne, ale jak też mówią: „Kijem Wisły nie zawrócisz”.

A co się za tym medialnym tumultem kryje? Ano sprawa jest czytelna i w swej istocie wcale nieskomplikowana. Gra się toczy o ład medialny, który zgodnie z metodycznie realizowanym planem zawłaszczony ma zostać prawdopodobnie przez tych, którzy w trosce o swoje partykularne interesy nie cofną się przed żadnym, choćby nie wiem jak niekorzystnym dla polskiej racji stanu, rozwiązaniem. Gra się toczy o przejęcie, komercjalizację (czytaj - prywatyzację) mediów, które będą podporządkowane ludziom, których nazwisk tutaj nie przywołam, gdyż na to nie zasługują… itp. PO wyłożyła karty na stół, czar prysnął, kokieteria i tanie pijarowskie sztuczki poszły w kąt, brak skrupułów to obowiązująca norma, a rzeczywistość skrzeczy i ukazuje swoje nieciekawe oblicze.

Jesteśmy w trakcie słusznego protestu radiowej Dwójki. Wskutek drastycznych cięć finansowych dalszy byt tej unikatowej i wielce zasłużonej stacji jest zagrożony. Prawda jest taka, że dziennikarze i redaktorzy pracują za przysłowiową złotówkę, ale nie podejmują tego protestu tylko w imię swoich zarobków. Po prostu - nie ma za co robić audycji, a wszystko funkcjonuje siłą rozpędu. Pytanie - jak długo?! Radiowa Dwójka to coś więcej niż radio, niż jedna z wielu stacji nadających programy radiowe. Dwójka to już, wraz z kilkusettysięczną rzeszą słuchaczy, do których sama siebie zaliczam, pewna formacja intelektualno- społeczna, która w swej misji krzewi kulturę na wysokim poziomie, która dba o edukację całego społeczeństwa. W jej ofercie znajdują się programy, których nie znajdziesz nigdzie indziej. W zalewie bzdur, totalnego bezguścia. Dwójka jawi się jako strażnik i awangarda kultury wysokiej, kultury zaangażowanej w kształtowanie świadomości Polaków w oparciu o najwyższe standardy. Państwo, które dopuszcza do takiej sytuacji, że świetni, kompetentni i co się zowie - kulturalni ludzie zostaną bez pracy i możliwości oddziaływania na społeczeństwo, to państwo, które działa wbrew istotnym interesom narodowym, to państwo, które służy wyłącznie interesom wąskiej grupy - oligarchii. W tym momencie chciałoby się zapytać, co na to minister kultury i dziedzictwa Bogdan Zdrojewski?

Apeluję, jako wierna słuchaczka i fanka radiowej Dwójki, do Was, Szanowni Państwo, abyście nie pozwolili sobie tej stacji odebrać, aby Wasz głos w tej ważnej sprawie dobiegał także do bezwzględnych decydentów - zanim narobią szkód nie do naprawienia… Przy okazji przychodzi mi do głowy pewna refleksja i pytanie zarazem – czy nasze społeczeństwo w końcu się ocknie z letargu, czy zdolne jest do samodzielnego myślenia,  a nie za pomocą np. „telewizora”? Ale to już inna sprawa, do której być może będzie okazja wrócić.