Szczur jaki jest, wie każdy. Taki szczur biologiczny. Jednak w życiu codziennym mamy do czynienia z innym rodzajem szczura. Szczurem werbalnym. Podobieństwo między jednym, tym biologicznym, a drugim, werbalnym, sprowadza się do kanałów. Szczur biologiczny porusza się w kanałach sensu stricto, natomiast werbalny w kanałach informacyjnych. Szczur werbalny nie rodzi się w wyniku szczurzej kopulacji. On rodzi się w głowie tego, który szczura wypuszcza, czyli nadawcy. Szczur werbalny różni się tym od plotki, że jest on puszczany świadomie i celowo. Plotka zaś nie zawsze posiada cechy celowości. Szczura werbalnego puszcza się, by kształtować nastroje i opinie lub też dyskredytować. Walka ze szczurem werbalnym nie ma sensu. Trudno bowiem jasno i precyzyjnie określić źródło czy też gniazdo, z którego szczur został wypuszczony. Każda próba walki z nim kończy się kolejną mutacją, podobnie jak to się ma z komórkami rakowymi. Szczur werbalny nadzwyczaj szybko rozprzestrzenia się w środowisku i jest trudny do identyfikacji. Można być nosicielem wirusa AIDS i o tym nie wiedzieć i można mieć szczura, nie zdając sobie z tego sprawy. Obiektem zainteresowania szczura werbalnego są zazwyczaj osoby publiczne lub też starające się nimi być. Jak wspomniałem, szczur kształtuje określone czy zamierzone nastroje wokół osoby, którą infekuje się szczurzą zarazą. Owe nastroje znane są otoczeniu i funkcjonują w nim, stanowią niejednokrotnie podstawę do budowania ocen czy wartościowania. Siła szczura jest tak duża, że staje się w pewnym momencie oficjalną etykietą osoby zainfekowanej. Osobiście raz w tygodniu jak Popiel wyprowadzam ze swojego życiorysu całe tabuny szczurów, które już następnego dnia powracają. Trzeba nauczyć się żyć w symbiozie ze szczurami werbalnymi, bo są one elementem nieodzownym naszej codzienności. Bywają okresy, kiedy szczur jest wyjątkowo agresywny i atakuje ze zdwojoną siłą. Tak się dzieje przy okazji wyborów samorządowych i nie tylko, wszelkiego rodzaju konkursach na stanowiska lub też przy podejmowaniu decyzji personalnych. Szczur towarzyszy nam od najmłodszych lat. Już w przedszkolu dopada dzieci i przybiera postać sformułowania: „Grela jest głupi!”. Po latach szczur staje się bardziej wyrafinowany i wtedy funkcjonuje jako stwierdzenie: „Grela jest nieinteligentny”. Najważniejsze w tej całej szczurzej egzystencji jest to, by nie przekręcać nazwiska, a reszta? Reszta jest milczeniem.