Mówi się o upadku naszego państwa - Polskiego Państwa zwanego aktualnie III Rzeczpospolitą. Coś na rzeczy faktycznie jest. Jeśli znana powszechnie firma handlowa reklamuje swoje towary w taki sposób, że facet przypominający teksańskiego cowboya kilka razy dziennie w telewizjach (publicznej i prywatnych) powtarza, że „za dobrą cenę sprzeda nawet własną matkę”, to jest to, moim zdaniem, najwyraźniejszy dowód „na uzasadnione podejrzenie”, iż bliscy jesteśmy takiego upadku.
„Za dobrą cenę sprzeda nawet własną matkę”! Telewizje emitowały to tygodniami, nie bacząc na to, że taki „tekst reklamowy” narusza najbardziej elementarne zasady człowieczeństwa. Biura reklam telewizji sprzedawały czas antenowy na głoszenie tak horrendalnych słów, gdyż liczą się wyłącznie pieniądze. Powiem tak: w tym wypadku ta pecunia olet. Taki pieniądz śmierdzi, w każdym razie powinien. Księża winni byli z ambon to potępić, albowiem naruszało to czwarte Przykazanie Boskie, które każe Matkę czcić! Również prokuratury winne były wkroczyć, gdyż prawo zabrania handlu żywym towarem. Liga Polskich Rodzin winna była zagrzmieć z mównicy sejmowej i napiętnować totalne zepsucie obyczajów. A tu nic się nie działo, nic. Nawet poseł JM Rokita tym razem nie zdobył się na to, by sięgnąć do skarbnicy swej pięknej mowy po ulubione słowo: „nikczemne”. Moim zdaniem powinien był. Nie oburzyła się Violetta Villas, która tak cudownie śpiewa Pieśń o Matce. Nie odezwał się nikt, kto pod symbolem Matki Polki czyni dobre dzieła i nie słychać też było nikogo np. z Jasnej Góry, niezdobytej twierdzy Matki Bożej Królowej Polski. Wszyscy uginają się przed złotym cielcem śmierdzącego pieniądza, ot co.
W fakcie ukazywania się przez długie tygodnie kilka razy dziennie takiego iście szatańskiego wersetu upatruję przejaw upadania Rzeczpospolitej. Pieniądz, nierzadko cuchnący, nie może być najwyższą wartością w naszym kraju.
W naszym ukochanym mateczniku powyższa sprawa może jawić się - choć nie powinna - jako tzw. drobiazg. Są wszakże grubsze sztuki. Nie będę się uciekać do metody odwracania kota ogonem, ale mówiąc np. o aferach z udziałem SLD-owskich „baronów”, nie należy już całkiem zapominać ani o przekrętach pana Wąsacza, któremu po odrzuceniu przez Sejm votum nieufności cała AWS-owska ferajna przez długie minuty klaskała, ani o olbrzymich bukietach dla jego następczyni, której mimo wielu przy-prywatyzacyjnych „nieścisłości” także „zajączkowi” dali zaufanie. Mamy jednak dzisiaj do czynienia z oskarżeniami i posądzeniami wysuwanymi wobec tzw. lewicowych funkcjonariuszy państwowych i to się politycznie liczy. „Obrzydliwe”, „łajdackie” i tym podobne określenia padają teraz często gęsto z ust wczorajszych „aprobantów” afer ciągnących się aż po dziś dzień. Rzec można „wart Pac pałaca” i to jest z obywatelskiej perspektywy przerażające. A ten swoisty język, którym teraz posługują się przy charakteryzowaniu przeciwnika „zajączkowi” Katoni z tzw. komisji orlenowskiej! Jest to moim zdaniem język dość plugawy. Jeszcze jeden kroczek, a znajdziemy się w swoistym rynsztoku albo - co byłoby jeszcze podlejsze - w świecie niczemu niewinnych gadów. Przyznać jednakże trzeba uczciwie, że zaczęło się to od sławetnego „pan jesteś zerem” ówczesnego premiera Leszka Millera. Kto tak się odzywa do drugiego człowieka, choćby nim był poseł Ziobro, ten sam się obniża do poziomu minusowego.
A oto dowiadujemy się dzięki Gazecie Wyborczej z poniedziałku (z dodatku Duży Format), jak daleko się ta nasza III RP w upadaniu posunęła. Taśmy z rozmów Marka Dochnala między innymi z Andrzejem Pęczakiem, łódzkim „baronem” SLD i pupilkiem byłego premiera, są faktycznie porażające. Ciekawe, czy są też nagrania pewnego pacjenta londyńskiego szpitala. Rozumiem, dlaczego Sejm obecnej i poprzedniej kadencji za Chiny nie chciał uchwalić ustawy o lobbingu. Nawet w najłagodniejszej formule ustawa taka musiałaby przeszkodzić w robieniu nieczystych interesów. Ujawnione w gazecie fragmenty taśm z nasłuchem rozmów facetów ze świata szemranej polityki z bogatymi geszefciarzami nie tylko dowodzą słuszności tezy o tzw. politycznym kapitalizmie, czyli o „zblatowaniu” przez świat biznesu szerokich obszarów polityki, ale świadczą zarazem o czymś innym, równie niedobrym. Dowiadujemy się oto, że służby specjalne mają ucho i oko raczej sprawne, wiele wiedzą i ujawniając drobną tylko cząstkę swej wiedzy, powodują prawdziwe trzęsienia ziemi o dość wysokiej skali. O tym zaś, co ujawnić (odtajnić) i kiedy, decydują one same. Jak na społeczeństwo obywatelskie w demokratycznym państwie prawa to bardzo znamienny fakt. Ciekawi mnie bardzo, czy te służby na niskim szczeblu, np. powiatu, także są tak operatywne?
Z mroźnym pozdrowieniem
Wasz felietonista