Tak mnie te igrzyska wciągnęły, że postanowiłem też pobić jakiś rekord. To będzie najdłuższe zdanie. Takiego w Panoramie Oleśnickiej jeszcze nie było. A więc:
Nie będę oceniał występów Polaków w Atenach, bo to nie moja działka; nie będę psioczył na system szkolenia naszych sportowców, bo to nie mój zagon; nie będę się skarżył na brak pieniędzy, bo to nie moje poletko; nie będę wytykał trenerom, szkoleniowcom, działaczom, bo to nie moje pole; nie będę kwękał na atmosferę panującą w naszej ekipie i na rozbudzone wcześniej, szczególnie przez media, nadzieje, bo to nie mój grunt; nie będę gderał na niektórych reprezentantów Polski za „tumiwisizm”, bo to nie moja uprawa; nie będę dociekał, jakiej firmy gumę tak ciągle żuje trener Gościniak, bo to nie moja gleba; nie będę poniewierał rządu, partii wszelkich i jeszcze tam kogoś ważnego, bo to nie moje gospodarstwo, ale com się naoglądał tych igrzysk, to naoglądał! Patrzyłem w ten ekran po kilkanaście godzin dziennie. Zaniedbałem rowerowe wycieczki, wypady do lasu, przerwałem kontakty z bocianią rodziną Wojtków, nie skorzystałem z okazji ewentualnego spotkania się z p. Markiem Polem na Świętym Marku itd. To jeszcze nie koniec dla mnie tych sportowych emocji, bo przecież rozpoczną się wkrótce kolejne spotkania Sejmowej Piłkarskiej Jedenastki, czyli Komisji Śledczej do spraw „Orlenu”.
Wracając jeszcze do olimpiady, to jest oczywiste, że takich sportowych cyborgów, o których pisałem w poprzednim felietonie, trzeba nam jak najszybciej. Jak się już teraz za to weźmiemy, to złota na następnej olimpiadzie w Pekinie mieć będziemy aż w nadmiarze.
Natomiast jeśli chodzi o gospodarstwo wspomniane wcześniej, to każdy wie, że takie uprawy, takie plony i taki inwentarz, jaki gospodarz. Przecie „Od dziada do cesarza wszystko żyje z gospodarza” (XX w.), a „Gdzie rolnik jest nędzny, tam cały kraj nędzny” (St. Staszic). Ten nasz gospodarz to jest teraz w nielada kłopocie. Wysłał do Aten na Igrzyska najlepszych ze swej hodowli, był tam ze swoją małżonką-gosposią na inauguracji, uśmiechał się, bił brawo, bo tak musi być, taki ma obowiązek. Teraz też przecież raduje się choćby z drobnych sukcesów swych podopiecznych, ale posłał też wcześniej swoje jednostki na okrutne, gladiatorskie zmagania do Iraku, a tam już wieńców laurowych na głowy nie zakładają. Tak być już nie musiało i takiego obowiązku też nie było. JAK TY TO NASZ DZIEDZICU WYTRZYMUJESZ! A może to jest już taki pierwszy nasz polski HOMUNKULUS?
„AVE CAESAR, MORITURI TE SALUTANT” (Witaj Cezarze, mający umrzeć pozdrawiają cię).